Sen(in)!
Gerçek yok oluşlar istiyorum aslında.
Belirsiz var oluşlar olmasa, gerçek kayboluşlar olsa.
Gerçek yalnızlıklar.
Gerçek sözler bulsak. Gerçek tarifler.
İki ucundan tutsak bir şeyin…
‘Gerçekten...batmış olsak...’diyerek devam etti..
Unutmamız için, toprak çizgiler ve tellerin ince kıvrımlarını
insan cesetleri ile doldurmamız öğütlendi.
Şarabın ve aşkın hazzından çok, sahip olma kudreti için
iktidarın her türlüsüne bağladılar.
Öyle bağladılar ki; öfkeli, hırslı ve çevik zırhlarla donatıldık.
İçimize bakınca, iğne deliği kadar açıklık bulamazdık.
Var oluşumuzu, var olma isteğimizi böyle tanımladık...
Oysa ben şu bankın karşısına geçip, biraz yaslanacaktım.
Ama sen, sen yanıma geldin, gövdemi, dallarımı kırdın, kopardın,
güzeldi, gerçekten güzeldi.
Beni kudurttun, hatta azdırdın ve tam zevkin doruğuna getirmişken,
rüzgârla kırıştırmak için defolup gittin.
Sakat bir ağaçtım.
Soğuk çöl topraklarına kalbimi gömdüm. Henüz,
ilk depremindeyken bütün şehir. Senin, senin beni sevmen ,zor bir şeydi...’
Ercan Yenigül
ESKİ KIRMIZI
Olamamanın Öyküleri
Artshop Yayınları
| 